Gökçebey
>

MÜRŞİDE YOL VERİN BİZDE VARALIM

CANDA OLAN OL CAN NURU GÖRELİM

İLMİ KUR'AN OKUYALIM BİLELİM

İLMİ VEREN BİR ALLAH IM VAR BENİM

Nakşibendi Üveysi Ders Tarifesi

EY İNSAN KENDİNİ ASLA ÇARESİZ HİSSETME ALLAH TEALA BİR KAPI KAPAR BİN KAPI AÇAR

(İrşadi Bayburdi)

» Gökçebey



Gökçebey Zonguldak

Gökçebey ( Tefen) Tarihi

 Tarihi gelişimine baktığımız zaman Gökçebey, ilk adı olan Tefen, bölgemizdeki üç kazadan birisiydi (Ereğli, On iki divan Bartın, Tefen).

 1519–1568 yıllarında kaza olarak geçen Tefen adli ve idari bakımından Bolu sancağına bağlı günde 20 akçelik bir yerleşim merkeziydi.  

1519 yılında 67 olan hane sayısıyla Tefen, 1568 Yılına gelindiğinde bu sayı 117’e yükseldi.

 Yerleşim merkezinin yıllar boyu nüfus hareketlerinde azalıp çoğalmasıyla bazen kaza bazen de nahiye (Kadı naibi yönetimi) olarak 1800 yıllarına gelindi.

 1841’den itibaren kayıtlarda tekrar kaza olarak geçen Tefen, Kastamonu Eyaleti Viranşehir (Eskipazar) sancağına bağlıydı. 

 1870 yılından sonra yayınlanan “İdare-i Umumüye-i Vilayet Nizamnamesi” ile “Vilayetler Livalara, Livalar Kazalara, Kazalar Nahiyelere ve Nahiyelerde Karyelere  (Köyler) ayrılmıştır denmektedir”

 Nizamname yayınlandıktan sonra Tefen kazası Tefen Nahiyesine dönüşmüştü.

 1918 yılında yayınlanan Bolu Livası salnamesinde Tefen Nahiyesi olarak geçen Tefen 16 köy 7000 nüfuslu bir nahiyedir.

1924 yılı kayıtlarında Tefen Nahiyesi olarak geçen topraklar bazen de “Tefen Pazarı” olarak da geçiyor.

 1928 yılından sonra daha da küçülen Tefen, Uzunahmetler Köyü’ne bağlı mahalle “Tefen Pazarı” olarak geçer.

 1928’den 1930 yılına kadar yapımı süren Demir yolu hattının 1930’dan sonra kısmen açılması ile Tefen de demiryolu istasyonun çevresinde tekrar yerleşmeler başlar. Nüfusun devamlı artması neticesinde yerleşim yerinde büyüme görülür.

 3.7.1954’de Nahiye idaresine geçmek için sınırlarının belirlenmesini isteyen Tefen’in başvurusunda şunlar belirtilir:

 “Doğusu sınırın Kırık deresinden itibaren tulum oğlu ve Hamzalar tarlası sınırı ve oradan Uzunahmetler’den gelen dereyi geçerek hakkı Karademir tarlasını takiben yine kahya oğulları müşterek tarlası ve oradan muhtar Nizamettin Karademir su kuyusuna Batısı Irmak, Kuzeyi muhtar Nizamettin Karademir’in su kuyusundan taşlık dibi Akkuba tepesi, sırtındaki çifte elektirik direğinden Veisoğlu Köyü’nün Ferhatoğulları müşterek tarlaları, içinde bulunan elektirik direklarini takiben Akkuba tepesinin nihayeti ve oradan Tefen şosesini ve istasyonunu geçerek ırmağa kadar olan malli, Güneyi Gaziler köyü ile bu köy arasındaki eski hudut olan kırk deresi ile çevrilidir”

Devrek Kaymakamı Bedii Güven imzalı 37 nolu kararda Tefen köyü sınırın eskiden tespit edilmiş olmasından bir niza bulunmadığı anlaşılmakla 442 sayılı köy kanunun 4 ve5 inci maddeleri gereğince karar verilmiştir.

442 sayılı köy kanunun 4. maddesinde belirtildiği gibi eskiden var olan bir yerin tekrar aynı sınırların içinde yeniden yerleşim yeri olarak kurulmasıdır. Tefen de eski sınırları içinde yeniden kurulmuş oldu.

 Böylece 22.9.1954 yılında alınan kararla Devrek ilçesine bağlı nahiye konumuna getirilen Tefen, bugünkü Gökçebey yerleşim yeri kurulmuş olur. Adı da Tefen nahiyesidir.

1960’lı yıllarda Bakanlar Kurulu kararıyla Nahiyenin Tefen olan adı Gökçebey olarak değiştirilmiş yeni adı Gökçebey olmuştur

  1972 yılının haziran ayına kadar muhtarlıkla idare edilmiş; Haziran 1972 yılından itibaren belediye teşkilatı kurulmuş; 1990 yılına kadar Gökçebey nahiyesi, Devrek ilçesine bağlı olarak kalmış ve 10–05–1990 tarihindeki 3644 sayılı kanunla Devrek ilçesinden ayrılarak idari yapıda ilçe olmuştur.

CORAFİ KONUM

    İlçe Batı Karadeniz Bölgesinin iç kesiminde 65° - 79° güney- kuzey enlemi , 26° - 42° batı -doğu boylamı arasında olup; doğusunda Bartın ili ve Karabük’ün İlinin Yenice ilçesi, batısında Zonguldak Merkez İlçe ve Çaycuma ilçesi, güneyinde Devrek ve Yenice ilçeleri, kuzeyinde Çaycuma ilçeleri bulunmaktadır. Ankara -Zonguldak kara ve demir yolları üzerinde bulunan Gökçebey ilçesine, Saltukova Havaalanı 27 kilometre uzaklıktadır.

            İlçenin mevcut yüzölçümü 15.152 km² olup mücavir alan olan 7.406 km² ile birlikte 22.558 km² yapmaktadır.İlçenin % 60’ ı ormanlarla kaplıdır. Denizden yüksekliği 51 metre olan Gökçebey ilçesi, Boynuz Tepe (1179 m), Ohlar Tepesi (1005 m.), Sarıçam Tepesi (1003 m.), Karahisar Tepesi(979 m.), Karaçam Tepesi (961 m.), Düzağaç Tepesi (950 m.), Küfelik Tepesi (918 m) ve Üçtepe (906 m) olmak üzere 8 tepe ile çevrilidir. Filyos Irmağı Karabük İl’inden gelen Soğanlı Çayı ile birleşerek ilçenin kenarından geçer ve Filyos beldesinden Karadeniz’e dökülür. Karadeniz ikliminin egemen olan ilçede yazları ve kışları ılık geçer. Kabalaklı, Pamukdüzü, Kertili (Çamlık) mesire yerleri, Karanlık Dere, Kurtdamı ve Sarıgöl Ormanları av turizmine son derece elverişli yerlerdir.Merkez ilçe, Bakacakkadı ve Hacımusa beldelerinde belediye teşkilatları vardır.

EKONOMİK DURUM

  1) FAALIYETTE BULUNAN SANAYI TESISLERI ILE BU TESISLERDE ÇALIŞAN SAYISI

                  İlçemizde, Çanakçılar Seramik, , Gökçe-Yağ Sanayi, Dokap Gıda Sanayi,Dokap Yapı Elemanları Sanayi,Em-ko Fenni Malzeme Sanayi,Milangaz LPG Dağıtım Sanayi,Karademir Mobilya Sanayi Anonim Şirketi,bulunmaktadır.

                Bu şirketler de toplam olarak 700 civarında yönetici,teknisyen ve işçi istihdam edilmektedir. 

                  2) TARIM VE HAYVANCILIK

                  İlçemizde Ziraat Odasına kayıtlı 1904 çiftçi , 850’ e yakın sera bulunmaktadır.Bu seralarda marul, ıspanak, lahana, pırasa, Salatalık, biber, patlıcan, domates ve fasulye yetiştirilerek köylü pazarlarında pazarlanmaktadır.

                  İlçemizde toplam tarım arazisi 74.873 Dekar.Devlet eliyle sulanan tarım arazisi mevcut değildir.  

                  İlçemizde Yıllık Üretim Miktarları (Ton)

                  Buğday                7796 

                  Mısır                     7245

                  Yulaf                     294

                   Arpa                    211

                  Son tespitlere göre İlçemizdeki Hayvan sayısı:

                  Koyun 2500 adet, Keçisi 500 adet,Büyük Baş Yerli Irk 2973 adet, Saf Kültür 711 adet, Kültür Melezi 2118 adet ve Manda 40 adet                 

                  İlçemizde 45 adet tavuk çiftliği bulunmakta olup,581.670 x 6= 3.490.020 Adet/Yıl                                 

                 Yerli Arı Kovanı    :

                 a) Dolu      : 756

                 b) Boş       :1320

                3) TURIZM           

                 Kabalaklı, Pamukdüzü, Kertili (Çamlık) Mesire yerleri olarak tercih edilir.Karanlık dere, Kurtdamı ve Sarıgöl Ormanları Av Turizm için kullanılabilir alanlar olarak göze çarpmaktadır              

                Ayrıca Bakacakkadı beldesinde faaliyette bulunan 100. Yıl Atatürk tatil köyü  turizm açısından değerlendirilebilecek bir beldedir.                                  

                  4) KOOPERATİFLER

                  İlçemizde 6 adet kooperatif mevcut olup 4 adedi Ormancılık, 1 adedi süt sığırcılığı ve 1 adedi Tarımsal amaçlı kalkınma kooperatifi olarak faaliyet göstermektedir. 

                  5) BANKALAR

                  İlçede, Ziraat ve İş Bankası Şubelerinden başka banka şubesi mevcut değildir. 

                  6) FUAR, SERGİ, PANAYIR

                  İlçemizde 2007 yılında Uluslararası El Sanatları ve Halkoyunları Festivali yapılamamıştır.

GÖKÇEBEY’ DE İKLİM

Gökçebey’ de tipik Karadeniz iklimi hüküm sürmektedir. Yazlar ılık, kışlar ise çok sert değildir. İlçede yağış boldur ve hemen her mevsim yağışlıdır. En fazla yağış sonbaharda, en az yağış ilkbaharda olmakla beraber toplam yağış miktarı 1240 mm.’ dir. Buna bağlık olarak ta bağıl nem oldukça yüksektir. ( %69 ) En sıcak ay temmuz (21.7) en soğuk ay Şubat (5.8)’ dir. Hakim rüzgar yönü ise KD-GB’ dır.

            Gökçebey’ in bulunduğu  çevrenin bitki örtüsü kayın, meşe, çam ve çınarlardan oluşan karışık ormanlardan oluşmaktadır. Ancak bu ormanlar eğitimin az olduğu yerlerde tarla açmak amacıyla tahrip edilmişken, sarp yamaçlarda varlıklarını korumaktadırlar. Güneydoğu’ da yer alan tepenin kimi kesimlerde de seyrek çamlara ve insan eliyle oluşturulmuş kavaklara ve meyve bahçelerine rastlanılmaktadır. Demir yolunun güney batısında Filyos Çayı’ndan çok az kot farkıyla kazanılan düzlük alanda oldukça büyük yer kaplayan çınarlardan oluşan yeşillikler mevcuttur.

            Hakim toprak türü kahverengi orman toprağıdır. Filyos Vadisi’nde ve kuzeydoğudaki dere vadisinde alüvyal topraklar görülürken, Filyos Vadisi’nin kuzeybatısında ise gri-kahverengi orman toprağı görülmektedir.

            Filyos vadisi boyunca uzanan tarım alanlarındaki topraklar bölgede yetişen her türlü bitkiyi yetiştirmeye elverişli, meyilleri düz, iyi drene olmuş, kolay işlenebilir, derin ve verimli arazilerdir. İyi drenajlı, ince bünyeli topraklar olup nadassız kuru tarım arazisidirler.